Dana Wsye, ‘Pills & Remedies’, from the series ‘Jesus Had A Sister Productions’, 1996-2003
Canadian artist creates fictitious pharmaceutical company that uses 60′s retro and kitsch imagery to sell cures and remedies that aim to dissect our utopic quest for perfection.
Zhang Jia Wu captures his images almost exclusively on the bus as people let their minds and expressions wander. What makes Zhang’s photos so compelling is that each seems to show a moment rife with emotion. It’s not a snapshot, not a frame, and not an exposure… it’s a moment.
Αναστασία Τσιβίκα, 1976 στην πορεια για τον αντεργατικό 330
Βασίλης Τσιρώνης, 1978 μέσα στο ίδιο του το σπίτι (η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα γεγονός κατόπιν δυο ημερών…)
Χρήστος Κασσιμης, 1977 έξω από το εργοστάσιο της ΑΕG
Τάσος Μαγλαρίδης, 1980 στην παρέλαση των αντιστασιακών,
Σταματίνα Κανελλοπούλου, 1980 στην πορεια του Πολυτεχνείου
Ιάκωβος Κούμης, 1980 στην ίδια πορεια του Πολυτεχνείου
Μιχάλης Καλτεζάς, 190 στην ίδια πορεια για το Πολυτεχνείο, μέσα στο Πολυτεχνείο
Καθριν Τζον Μπουλ 1985, αρνήθηκε να γίνει έλεγχος στο αμάξι της
Μανώλης Κανδανολέων, 1986 επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο Μέι τον πυροβόλησαν τρεις μπάτσοι (17χρονων)
Άγγελος Μαυροειδής, 1986, σε καθιστική διαμαρτυρία κατόπιν αρνίσιο πληρωμής των δεδουλευμένων των εργατών
Λουκάς Γράψας, 1987, κατόπιν λογομαχίας με τον μπάτσο Χατζή
Μιχάλης Πρέκας, 1987, αφού τον κυνήγησαν βγήκε ένοπλος και ακάλυπτο σε μπαλκόνι με το όπλο στραμμένο προς τα πάνω. (Ο εν λόγω Τσέος Νίκος Αργύρης, μεταφέρθηκε στη φρουρά του γέρου μητσοτακη και συνελήφθη για εμπόριο όπλων.) 
Νίκος Παπαγγελάκης, 1988, μέσα σε ουζερί από προσωπική διένεξη με τον μπάτσο Μακρή
Δημήτρης Κίκερης, 1990, παγιδευμένο στην τουαλέτα βιντεάδικό που είχε επιχειρήσει προ λίγου να διάρρηξη
10 Ιανουαρίου 1991, μαζική σφαγή πολιτών από τις δυνάμεις καταστολής
Δολοφονία Τεμπονέρα + θύματα των πυρκαγιών από τα 4000 δακρυγόνα που επισήμως ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών, Περικλής Ρεπάκης, Μανώλης Κοντόπουλος, Ιωάννης Νεμετζίδης, και ένα ακόμη θύμα αγνώστων στοιχείων
Σουλεϊμάν Ακιάρ, 1991 βασανίστηκε κατόπιν της συλλήψεως του για διακίνηση ναρκωτικών, μεταφέρθηκε στο κατ και ξεψύχησε
Νίκος Σιακαπέτης, 1992 ύστερα από την συμπλοκή του με αστυνομικό
Γιάννης Τζίτζης, 1993, εν ψυχρώ δολοφονία σε μπαρ
Αγνώστων στοιχείων αλβανικής καταγωγής νεαρός, 1993 από τον υπαστυνόμο Αντώνη Δελλά
Αναστάσης Κωσταράκης, 1993 εν ψυχρώ δολοφονία στην Πύλο
Θοδωρής Γιάκας, 1994, Αρνήθηκε να σταματήσει από αστυνομικούς ντυμένος με πολιτικά για έλεγχο, δέχτηκε τέσσερις σφαίρες στην πλάτη
Αγνώστων στοιχείων θύμα αλβανικής καταγωγής, 1996 στην σκάλα Ωρωπού Καθώς ερχόταν σε καταδίωξη του υπόπτου ο Διονύσης Καρακαιδός τον δολοφόνησε
Αγνώστων στοιχείων μετανάστρια, 1996
Αποστολής Κεραμιδάς, 1996 σε καταδίωξη από περιπολικό της άμεσης δράσης
Φαντίλ Ναμπουζί, 1996, με σφαίρα στο στήθος από τον αστυφύλακα Μάτο στην προσπάθεια να κλέψει δύο καρπούζια
Γιώργος Φραγκογιάννης, 1996 εν ψυχρώ από τον αστυφύλακα Ηρακλή Νικολακόπουλο
Χριστόφορος Μαρίνος, 1996 δολοφονήθηκε από τις ειδικές δυνάμεις στην καμπίνα 53 του πλοίου «Πηγασσος»
Παύλος Κερεμίδης, 1996, έξω από το υγεία ενώ ήταν καταζητούμενος
Στέφανο σαπουνάς, 1996, σφαίρα στο κεφάλι καθώς αρνήθηκε να σταματήσει σε αστυνομικό μπλόκο, υπέκυψε στα τραύματά του κεφαλιού τον Απρίλιο του 1997
Τάσος Μουράτη, 1996, μικροπωλητής ακινητοποιημένος στο έδαφος δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια του παιδιού του από αστυνομία της τροχαίας Δημήτρη Τρίμη
Φίλιππος Παπαδόπουλος, 1997 γαζώνεται από σφαίρες λιμενοφυλάκων γιατί πήρε για βόλτα ένα εγκαταλελειμμένο σκάφος
Γεώργιος Κανελλόπουλος, 1997, αυτοκτόνησε αναφέρεται στο ιδιόχειρο σημείωμα οργανωμένα κυκλώματα τοκογλυφίας αλλά κάτσε στην νομικός που τον εκβίαζαν από τότες χρήματα για να του παρέχουν προστασία
Ηλίας Μέξης, 1997, δολοφονήθηκε για την παραβίαση μονόδρομο
Κώστας Βλαστός, 1998 του ζητήθηκε να βάλει τα χέρια πάνω απ’ το κεφάλι και να μην κουνηθεί, το έκανε, χτύπησε το κινητό του, ο αστυνομικός του είπε να μην βάλω το χέρι στην τσέπη, το έβαλε, τον προβολησε.
Άγγελος Τζελάλ, 1998, σφαίρες από τρεις διαφορετικούς αστυνομικούς
Καλλιόπη κόκκου, 1998, Ναι κρίμα σφαίρα από το υπηρεσιακό περίστροφο του φίλου της
Αμαλία Γκινάκη, 1998, παρευρισκόμενη σε σπίτι που έκανε επίθεση αστυνομία για την απελευθέρωση ομήρων του Σορίν Ματέι, δολοφονήθηκε
Σμπομοεκ Μιεσιτς, 1998, η αστυνομία παράκουσε την ρητή εντολή του γιατρού και δεν μετέφερε σε νοσοκομείο
Μάρκο Μπουλάτοβιτς, 1998, κατά τη διάρκεια σχολικής εκδρομής θεωρήθηκε πως ήταν ύποπτος για κλοπή σκοτώθηκε τον Κυριάκο Βαντούλη, ανθυπαστυνόμο
Μαγκιπης, 1999 δολοφονείται από τον Ταουλτσιδη, στην Θεσσαλονίκη
Χάρης Τεμπερεκίδης και Αντώνης Φραντζής, 1999, δολοφονήθηκαν από στυνομικούς τα βουνά της Κορινθίας
Άρμπεν Βεζί, 1999 από τον αστυφύλακα Αθανάσιο Κάναβά
Λάντι Πέπα, 1999, Καστοριά
Αγγελική Ρουσόγλου, 1999, νεκροί με σφαίρα από το υπηρεσιακό όπλο του συζύγου της, Μανώλη Κουκουράκη
Αναστασία Ζουμπουρλή, 999, δολοφονήθηκε από το σύζυγό της, αστυνομικό, γιατί του μίλησε άσχημα
Θωμάς Βασιλόπουλος, 2000, Ασπρόπυργος
Νικόλας Λεωνίδης, 2000 νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργο Αμπατζή ήδη γιατί δε σταμάτηςε σε σημα για έλεγχο
37 χρόνος ψυχασθενής, 2000, δολοφονημένος από αστυνομικό
Γιουβάλ, 2000, συνοριοφύλακες πυροβολούν και σκοτώνουν τον εικοσιπεντάχρονο σε οικισμό του Εύρου
Κονσταντίν Κατούρ, 2001, πεθαίνει στα κρατητήρια γιατί δεν μεταφέρθηκε ποτέ στο νοσοκομείο
Μιχάλης κιβωτός, 2001, πεθαίνει στις φυλακές Κορυδαλλού καθώς είμαι σόγια κι η αναιμία και οι εκκλήσεις για μεταφορά του σε νοσοκομείο δεν συγκίνησαν την αστυνομία
Μαρίνος Χριστόπουλος, 2001, πυροβολισμός στο κεφάλι επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο
Σεντγκακ Σελνίκου, 2001, πυροβολισμός στο κεφάλι μέσα σε καφετέρια
Αλβανός 32 ετών, 2002 σκοτώνεται από συνοριοφύλακες στην Καστοριά
Αναστάσιος Λύμουρας, 2002, νεκρός από τον πυροβολισμό του Κατσά στη Γλυφάδα
Αριστείδης νεοφώτιστος, 2003, κατόπιν εξακρίβωση στοιχείων βγήκε σακατεμένος και νεκρός
Ηρακλής Μαραγκάκης, 2003, πυροβολισμός στο κεφάλι γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο
Βασιλική Μουστάκα, 2004, νεκροί από το υπηρεσιακό περίστροφο αστυνομικού φίλου της Ευθυμιου
Επιβαίνουν σε αυτοκίνητο που καταδιωκόταν, 2008, ενας από το μπλόκο των όπου και τον δολοφόνησε
Μουχάμετ Ασράφ, 2008 νεκρός μετανάστης από την βάρβαρη καταδίωξης νομικών στην υποδιεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, 2008, εν ψυχρώ δολοφονία στα Εξάρχεια από ειδικό φρουρό
Και πόσα άλλα.
Δεν ξεχνάμε.
«Τι θα έλεγες αν ο μπαμπάς σου ήταν αστυνομικός;»
«Τι θα έλεγες αν ήσουν ο μπαμπάς αυτών των ανθρώπων..;»
“I think the act of carrying something that is normally found in our bedroom out into the light is supposed to mirror the way I’ve talked to the media and talked to different news channels, etc,” Emma continues in the full video which you can watch here.
So, I just want to go into HOW MUCH Columbia and the NYPD has failed, and revictimized, Emma Sulkowitz.
What I really love about this ‘mattress performance’ is that other students helped her carry her mattress across campus.
All those people reminded her that she didn’t have to carry that weight alone. That’s amazing.
this is her at her graduation
At her fucking graduation. God damn.
I’ll never not reblog this
This is about ten years old. Wonder what she’s doing now
Performance art and anti-rape campaigning, according to her Wikipedia article.
Πλατεία Κάνιγγος. Χτυπάει ένεση σε μια άκρη. Στέκομαι από πάνω του.
- Τι λες, θα τα καταφέρεις να ζήσεις; - (Σηκώνει αργά το κεφάλι του). Προσπαθώ ρε φίλε, προσπαθώ… (Αργή είναι και η ομιλία του). - Εγώ λέω ότι θα πεθάνεις. Και σύντομα μάλιστα. - Το ξέρω ρε φίλε, αλλά τι να κάνω… δεν έχω που να πάω… τι να κάνω… καταστράφηκα. - Πώς σε λένε; - Παύλο. - Σκύψε το κεφάλι σου Παύλο να μην φαίνεσαι, να σε πάρω μια φωτογραφία, να δουν την κατάντια σου μπας και σώσουμε κανά παιδάκι. - Πάρε με ρε φίλε, πάρε με… μακάρι να σωθούν τα παιδάκια, μακάρι μακάρι μακάρι…
Μακάρι.
(Εικόνες καθημερινές, που τις έχουμε ξαναδεί δω και κει. Δεν συγκινούν πια κανέναν. Αν δεν δεις την εικόνα μπροστά στα μάτια σου, αν δεν μιλήσεις με αυτά τα ναυάγια της ζωής, αν δεν αντικρίσεις στα μάτια τους το θάνατο που ζυγώνει, δεν θα καταλάβεις τίποτα. Αγκαλιάστε τα παιδιά σας. Το έχουν ανάγκη. Το φέισμπουκ, η καφετέρια και η καριέρα, μπορούν να περιμένουν. Αυτά όχι.)
Μου ζήτησε χρήματα (γιατί «πεινάω μετά τη δόση ρε φίλε»). Του έδωσα. Ναι ξέρω, “θα πάει να αγοράσει την επόμενη πρέζα”. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πόνταρα στο ναι της πείνας. Κάπου εκεί ένας μαγαζάτορας απ’ απέναντι με είδε με τη μηχανή και άρχισε να βρίζει «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι φωτορεπόρτερ… εκμεταλλεύεστε τον ανθρώπινο πόνο» και τα γνωστά. Δεν έδωσα σημασία στον “αλληλέγγυο”. - Τον ξέρεις Παύλο; - Πώς δεν τον ξέρω… αφού εδώ είμαι κάθε μέρα. - Ένα πιάτο φαί σού έχει δώσει ποτέ να φας; - Έξυπνος φαίνεσαι… μη μου λες μαλακίες.
…………
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΕΙΔΟΣ ΜΠΛΟΓΚ ΕΧΕΙΣ…ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ REBLOG ΑΥΤΟ ΤΟ POST